Beste lezers,

De reden dat ik hier al een tijdje geen artikelen heb geplaatst, is dat ik sinds februari een nieuwe Nederlandstalige blog heb op IMO (Israël & Midden-Oosten) Blog. Op Ratna.NL zijn daarom voorlopig geen nieuwe berichten te verwachten.
Ik hoop dat jullie een kijkje op IMO komen nemen, en op de Engelstalige groepsblog ZioNation waaraan ik ook bijdraag.

Vriendelijke groet,
Ratna

Maar de belangrijkste reden is een andere: ook als je geprobeerd had om wat origineler te zijn, was het je waarschijnlijk niet gelukt om ons echt kwaad te krijgen. Je had, in plaats van de joden, die al millennialang met name door de Europeanen zijn verguisd en uitgescholden en vervolgd, ook kunnen kiezen voor iconen van het christendom. Dit was een 'passender antwoord' geweest op de cartoons over de Profeet. Je had je dan in de traditie kunnen scharen van beroemde schrijvers als Gerard Reve, die in 1966 een tegen hem aangespannen rechtszaak wegens godslastering won. Of in de traditie van Spaan en Vermeegen met hun spotlied over de Paus naar aanleiding van zijn bezoek aan Nederland in 1985. Als je het koningshuis had uitgekozen als doelwit voor je spot had je wellicht een contract aangeboden gekregen bij Talpa of BNN. Maar dat is waarschijnlijk niet wat je wilde. Je wilde immers shockeren, niet amuseren. Je wil ons duidelijk maken dat ook wij vinden dat je niet alles mag zeggen, en ons op dubbele standaards betrappen: moslims mogen beledigd worden, maar joden niet. Maar die dubbele standaards zijn er niet. Veel autochtone Nederlanders vinden de cartoons over Mohammed smakeloos, en vinden dat we met de gevoelens van moslims rekening moeten houden, net als met die van andere groepen en religies. Voordat deze cartoons waren gepubliceerd, en voordat je hier met jouw 'tegencartoons' op reageerde, werd er al uitgebreid gedebatteerd over waar de vrijheid van meningsuiting ophoudt en het verbod op anti-discriminatie in werking treedt. Veel mensen ook vonden dat Van Gogh te ver ging in zijn uitspraken over zowel moslims als joden, alsook sommige politici. Maar in Nederland vinden we dat de rechter daar het laatste woord over heeft, niet woedende massa's of een extremist met een pistool. De vrijheid om te zeggen wat je vind is met moeite veroverd op kerk en staat, en hebben vele mensen met de dood moeten bekopen. Die vrijheid willen we niet opgeven, ook al betekent dat dat er soms lelijke dingen over bepaalde bevolkingsgroepen gezegd worden.

Nog een opmerking over dubbele standaards: Anne Frank heeft zo'n speciale betekenis voor de Nederlanders omdat zij het icoon van onschuld en wrede onderdrukking onder een fascistisch regime is. Zij is het symbool van de meer dan 100.000 joden en andere mensen die in de Tweede Wereldoorlog zijn weggevoerd en vermoord. Zo iemand tot het object van een 'test op onze vrije meningsuiting' maken getuigt van een ongekende lafheid en gevoelloosheid, temeer daar jij zelf beweert tot een onderdrukte minderheidsgroep te behoren. Verschillende rabbijnen hebben de cartoons van Mohammed veroordeeld, juist omdat zij maar al te goed weten hoe het voelt een minderheid te zijn en verguisd te worden. Is dit je antwoord daarop??

Lang geleden, toen ik mijn eerste stapjes op deze wereld zette, waren er autoloze zondagen omdat het kabinet Den Uyl wapens naar Israël had gezonden voor de Yom Kippur oorlog in 1973, en de Arabische Liga dit afstrafte met een olieboycot. Veel mensen hadden 'ik sta achter Israël' stickers op hun auto. Een lid van het enkele jaren daarvoor opgerichte Palestina Komitee vertelde me dat hij in die tijd een spreekbeurt op school over de 'Palestijnse kwestie' hield en werd uitgefloten. Je moest toendertijd sterk in je schoenen staan om het voor de Palestijnen op te nemen, en voor Israël onplezierige feiten naar voren te brengen. Voor je het wist werd je in de hoek van het anti-Semitisme gezet, zat je moreel gezien aan de verkeerde kant. Let wel, dit was het sterkst in progressief Nederland. Het tij keerde in de jaren '80 vanwege de Libanon oorlog en later de eerste intifada. Israël veranderde van David in Goliath, van de onderdrukte die zich terecht en met succes verdedigde in een wrede onderdrukker. Velen waren teleurgesteld, voelden zich misschien zelfs verraden: de joden die zij al die tijd hadden gesteund bleken geen haar beter dan anderen, nu zij zelf de macht hadden. De tweede intifada en Israëls harde represailles deden de weegschaal definitief omslaan. De beelden in de media van tanks, checkpoints en daarna ook nog een betonnen muur riepen afschuw op, en compassie voor de onderdrukte Palestijnen. De pers nam veelal kritiekloos Palestijnse beschuldigingen over, ook als deze op zijn zachtst gezegd twijfelachtig waren, zoals de 'massaslachting' in Jenin en etnische zuiveringen. Door sommigen werden onfrisse vergelijkingen met de nazi's en joodse getto's gemaakt.

Je moet sterk in je schoenen staan om het tegenwoordig nog voor Israël te durven opnemen, en voor de Palestijnen ongemakkelijke feiten naar voren te brengen. Voor je het weet wordt je in de hoek van de Zionistische lobby gezet, en zit je moreel gezien aan de verkeerde kant. Voor sommige mensen lijkt het echter alsof de klok heeft stilgestaan. Zij voelen zich nog steeds pioniers die Israëls minder fraaie kanten aan de kaak durven stellen, maar door de machtige pro-Israël lobby onterecht worden zwartgemaakt en van anti-Semitisme beschuldigd. Zij doen het voorkomen alsof kritiek op Israël nog steeds moeilijk is, en Israël zich dingen kan permitteren waar andere landen niet mee kunnen wegkomen. Ondertussen is kritiek op Israël gemeengoed geworden, zowel in de pers als in de politiek. Dat niet iedereen daaruit dezelfde conclusies trekt, en niet iedereen alles gelooft wat door de Palestijnen en hun sympathisanten wordt beweerd, is eerder een teken dat er gelukkig nog een beetje wordt nagedacht dan dat Israël boven kritiek verheven is. Ik daag u bij deze uit: noem mij een (enigszins) democratisch land (buiten de VS) dat meer wordt bekritiseerd dan Israël, meer VN resoluties tegen zich heeft gekregen, vaker racistisch of fascistisch wordt genoemd, en waartegen allerhande boycotacties worden gevoerd.

Lees verder op Israël-Palestina Info

"Waarom richt je je pijlen toch altijd op mensen die het voor de Palestijnen opnemen?" wilde iemand onlangs weten. En passant werd mij verweten deel uit te maken van de 'Israël lobby', een woord dat negatieve associaties oproept met duistere achterkamertjes en luxe lunches waar belangrijke beslissingen worden genomen over onder andere uw en mijn belastinggeld. Volgens sommige mensen zijn de Zionisten bijzonder bedreven in dergelijke praktijken, zoals de joden dat vroeger al waren. Maar goed, een antwoord op bovenstaande vraag: omdat deze mensen (in ieder geval degenen die ik bekritiseer) de feiten verdraaien, en onder de mom van een 'rechtvaardige vrede' (Wie is daar niet voor?) slechts naar één kant van de zaak kijken, de geschiedenis met dit doel herschrijven, en onrecht doen aan de ca. 6 miljoen joden die in Israël leven en het recht hebben in een joodse staat te leven met veilige grenzen. Zij zijn het beu dat het bestaansrecht van hun staat continu ter discussie wordt gesteld, dat hun nationale beweging racistisch wordt genoemd, en dat zij alleen de schuld krijgen van het conflict. Het Europese koor van critici versterkt hun wantrouwen in de buitenwereld alleen maar. Terecht of niet, het is op zijn minst begrijpelijk dat joden Europeanen niet zonder meer vertrouwen waar het hun veiligheid betreft. De eenzijdige benadering van mensen als Dries van Agt en Gretta Duisenberg, en hun hatelijke taal, versterkt tegenstellingen in plaats van ze te overbruggen.

Lees verder op Israël-Palestina Info

"Het grootste struikelblok is Israël" kopt een artikel in de Groene Amsterdammer van 17 november. Het is niet geschreven door een Palestijn die dagelijks de vernederingen bij checkpoints moet ondergaan en wiens broer in een Israëlische gevangenis zit. Sterker nog, het artikel gaat niet over het Midden-Oosten conflict, maar over de Amerikaanse buitenlandse politiek. Het is, preciezer gezegd, een interview met Anatole Lieven, een Amerikaanse onderzoeker bij de 'New America Foundation', een denktank die het vastgelopen debat tussen Republikeinen en Democraten wil doorbreken, en auteur van het boek 'America, Right or Wrong: An Anatomy of American Nationalism' uit 2004.
"Israël is de enige democratie in het Midden-Oosten en kan dus niets verkeerd doen, niet enkel in de ogen van de neoconservatieven maar ook in die van de democraten. Zodoende wordt elke discussie over een ander beleid in het Midden-Oosten in de kiem gesmoord. De gedachte dat je de democratie in de regio ook op andere wijze kunt bevorderen dan door onvoorwaardelijk achter Israël te staan, dringt eenvoudigweg niet door", aldus Lieven.

Lees verder op Israël-Palestina Info

Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, je voor te stellen dat mevr. Duisenberg inderdaad niet begrijpt waarom haar opmerking zoveel commotie veroorzaakt, zoals zij indertijd ook al zei het niet te begrijpen waarom haar opmerkingen over de 6 miljoen handtekeningen, en de vergelijking van de Israëlische bezetting met de Nazi's, dat deden. Ze is niet dom, en is -bij mijn weten althans- opgegroeid in Nederland en moet dus wel eens van de Holocaust hebben gehoord, en twee millennia van discriminatie en vervolging die daaraan vooraf gingen.
Het is haar goed recht het voor de Palestijnen op te nemen en de Israëlische bezetting fel te bekritiseren. Ze zoekt daarbij echter telkens de grens op -en gaat er overheen- door een complete bevolkingsgroep te beledigen en te kwetsen. Er hangt vaak een wat hitserige en rellerige sfeer rond haar, en ik kan mij dan ook niet aan de indruk onttrekken dat zij dit bewust opzoekt. Als zij een moment uit haar slachtofferrol zou vallen, zou zij verbaasd moeten zijn dat ze niet allang is veroordeeld voor anti-Semitisme. Toen zij -volgens van Agt- 'verdrietig, onthutst en overstuur was' vanwege de felle reacties op haar opmerking, betrof het hoogstwaarschijnlijk krokodillentranen.
Wie kaatst moet de bal verwachten. Ik wens de heer Moskowicz veel succes bij het aanspannen van een rechtszaak, en wat mij betreft is haar rol in het debat over het Midden-Oosten conflict nu definitief uitgespeeld.

Lees verder

In tegenstelling tot wat Nooy beweert, hebben de Amerikanen nooit verklaard dat Israël grote stukken van de Westoever mag annexeren. Bush heeft vorig jaar tijdens een bezoek van Sharon verklaard dat het niet realistisch is te verwachten dat Israël zich geheel zal terugtrekken binnen de pre-1967 grenzen. Ook volgens het vergaande (maar officieuze) Geneefse Akkoord zal Israël enkele nederzettingenblokken houden in een 1:1 ruil voor ander vruchtbaar land. Tijdens Abbas' bezoek in mei verzekerde Bush Abbas van zijn steun aan een twee-statenoplossing gebaseerd op pre-1967 grenzen, (met de mogelijkheid van een door beide partijen overeen te komen landruil) en haalde hij fel uit naar Israëls geplande uitbreiding van nederzettingen.
Het is duidelijk dat zowel de internationale gemeenschap als de VS druk op Israël zullen uitoefenen om meer gebieden te ontruimen en over te dragen, zeker als de Palestijnen in staat zijn de orde te handhaven en wapensmokkel tegengaan. Peres heeft al aangekondigd dat hij in de toekomst mogelijkheden ziet voor een lucht- en zeehaven in de Gazastrook, en een verbinding met de Westoever. Zolang Hamas Israëlische steden blijft bestoken met Quassam raketten, zal Israël echter zijn controle van de grenzen niet opgeven.

Nooys bewering dat Israël de Westoever wil opdelen in 8 'Bantoestans' is nergens op gebaseerd. Er is geen enkel officieel plan van de Israëlische regering wat dit betreft. Sharon is geen vredesduif, maar hij is ook niet de duivel die Nooy van hem maakt.

Zie ook mijn engelstalig artikel op MidEastWeb:
http://www.mideastweb.org/log/archives/00000374.htm