Voor mensen die ervan overtuigd zijn dat anti-Zionisme en anti-Semitisme niets met elkaar te maken hebben, moet de nieuwste rel rond Gretta Duisenberg als een onaangename verrassing komen. In opnamen voor het televisieprogramma "Het Zwarte Schaap" heeft ze gezegd dat de joodse gemeenschap niet moet denken dat ze Amsterdam-Zuid kunnen annexeren zoals Israël de Westelijke Jordaanoever.
Ze begrijpt niet dat mensen zo over deze opmerking vallen en haar van anti-Semitisme beschuldigen. "Zo heb ik het helemaal niet bedoeld", zo zou de onthutste en geschrokken mevrouw Duisenberg aan Dries van Agt telefonisch hebben laten weten. Het is allemaal, aldus Van Agt, weer hopeloos uit zijn verband gerukt. Het is inderdaad hoogst verwonderlijk dat mensen deze opmerking, nadat Amsterdam in WOII door de Nazi's judenrein is gemaakt en er nog maar een fractie van het vroegere aantal woont, zo kunnen opvatten. Dit zal er wel mee te maken hebben dat joden nou eenmaal zo op hun eigen lijden in de Holocaust gefixeerd zijn, dat zij geen enkel begrip meer op kunnen brengen voor de penibele situatie van de arme mevrouw Duisenberg. Mensen zouden in restaurants in Amsterdam-Zuid wel eens onaangename opmerkingen naar haar maken en sommigen hebben zelfs hun tong naar haar uitgestoken. Het is inderdaad begrijpelijk dat een dergelijke opmerking je dan ontglipt. (Is dit niet waar de joden op zitten te wachten? Een slip of the tongue zodat ze haar weer aan de schandpaal kunnen nagelen om haar het spreken over de racistische politiek van hun staat onmogelijk te maken? Zo sluw zijn ze wel.) Terwijl Job Cohen, Achmed Aboutaleb, Femke Halsema en nog een aantal inwoners van Amsterdam worden beveiligd omdat zij met de dood zijn bedreigd, en Hirsi Ali en Geert Wilders maanden ondergedoken hebben gezeten en nog steeds geen stap kunnen zetten zonder overleg met hun beveiligers, mogen we de ernst van Duisenberg's zaak zeker niet onderschatten.

Het is moeilijk, zo niet onmogelijk, je voor te stellen dat mevr. Duisenberg inderdaad niet begrijpt waarom haar opmerking zoveel commotie veroorzaakt, zoals zij indertijd ook al zei het niet te begrijpen waarom haar opmerkingen over de 6 miljoen handtekeningen, en de vergelijking van de Israëlische bezetting met de Nazi's, dat deden. Ze is niet dom, en is -bij mijn weten althans- opgegroeid in Nederland en moet dus wel eens van de Holocaust hebben gehoord, en twee millennia van discriminatie en vervolging die daaraan vooraf gingen.
Het is haar goed recht het voor de Palestijnen op te nemen en de Israëlische bezetting fel te bekritiseren. Ze zoekt daarbij echter telkens de grens op -en gaat er overheen- door een complete bevolkingsgroep te beledigen en te kwetsen. Er hangt vaak een wat hitserige en rellerige sfeer rond haar, en ik kan mij dan ook niet aan de indruk onttrekken dat zij dit bewust opzoekt. Als zij een moment uit haar slachtofferrol zou vallen, zou zij verbaasd moeten zijn dat ze niet allang is veroordeeld voor anti-Semitisme. Toen zij -volgens van Agt- 'verdrietig, onthutst en overstuur was' vanwege de felle reacties op haar opmerking, betrof het hoogstwaarschijnlijk krokodillentranen.
Wie kaatst moet de bal verwachten. Ik wens de heer Moskowicz veel succes bij het aanspannen van een rechtszaak, en wat mij betreft is haar rol in het debat over het Midden-Oosten conflict nu definitief uitgespeeld.

Hajo Meyer (bestuurslid van Een Ander Joods Geluid) beweert in de Volkskrant (vrijdag 2 september) dat van Agt een echte vriend van Israël is omdat hij 'Israël wijst op zijn verantwoordelijkheid ten aanzien van het internationaal recht' en dus, aldus Meyer, 'Israël beschouwt als een beschaafde en verlichte natie.' Israël moet iedereen die het veroordeelt inderdaad diep dankbaar zijn dat men het zo hoog inschat, en de Palestijnen worden zwaar gediscrimineerd, aangezien zowel Meyer als van Agt zelden met een woord over hun vele misdaden reppen, zoals zelfmoordaanslagen, corruptie, Holocaust ontkenningen, en het verheerlijken van geweld in staatsmedia. Volgens dezelfde redenering zijn Ronny Naftaniel en Leon de Winter de echte vrienden van de Palestijnen, niet het Palestina Komité of Gretta Duisenberg. Meyer vergeet dat een vriend iemand is die je niet alleen bekritiseert, maar je ook begrijpt en het voor je opneemt als dat nodig is, en die weet dat je niet alleen sterk bent maar ook kwetsbaar.

Lees verder

In Dagblad Trouw van 11 augustus geeft Bart Nooy een uiterst negatief beeld van Israëls terugtrekkingsplan uit de Gazastrook. Ik vind het ongelofelijk dat een plan van Israël om eenzijdig een aantal nederzettingen te ontruimen en gebied aan de Palestijnen over te dragen, als een 'verraderlijk plan' wordt neergezet. Zeker zijn er ook 'egoïstische' motieven in het spel, maar dat laat onverlet dat in Israël het besef groeit (ook onder een deel van Likoed) dat een twee-staten oplossing de enige vreedzame en duurzame oplossing is voor het conflict, al verbindt men daar wel de nodige voorwaarden aan, en zijn weinig Israëli's bereid de gehele Westoever aan de Palestijnen over te dragen.

In tegenstelling tot wat Nooy beweert, hebben de Amerikanen nooit verklaard dat Israël grote stukken van de Westoever mag annexeren. Bush heeft vorig jaar tijdens een bezoek van Sharon verklaard dat het niet realistisch is te verwachten dat Israël zich geheel zal terugtrekken binnen de pre-1967 grenzen. Ook volgens het vergaande (maar officieuze) Geneefse Akkoord zal Israël enkele nederzettingenblokken houden in een 1:1 ruil voor ander vruchtbaar land. Tijdens Abbas' bezoek in mei verzekerde Bush Abbas van zijn steun aan een twee-statenoplossing gebaseerd op pre-1967 grenzen, (met de mogelijkheid van een door beide partijen overeen te komen landruil) en haalde hij fel uit naar Israëls geplande uitbreiding van nederzettingen.
Het is duidelijk dat zowel de internationale gemeenschap als de VS druk op Israël zullen uitoefenen om meer gebieden te ontruimen en over te dragen, zeker als de Palestijnen in staat zijn de orde te handhaven en wapensmokkel tegengaan. Peres heeft al aangekondigd dat hij in de toekomst mogelijkheden ziet voor een lucht- en zeehaven in de Gazastrook, en een verbinding met de Westoever. Zolang Hamas Israëlische steden blijft bestoken met Quassam raketten, zal Israël echter zijn controle van de grenzen niet opgeven.

Nooys bewering dat Israël de Westoever wil opdelen in 8 'Bantoestans' is nergens op gebaseerd. Er is geen enkel officieel plan van de Israëlische regering wat dit betreft. Sharon is geen vredesduif, maar hij is ook niet de duivel die Nooy van hem maakt.

Zie ook mijn engelstalig artikel op MidEastWeb:
http://www.mideastweb.org/log/archives/00000374.htm

Volgens Thomas van der Dunk (Volkskrant 26 juli) moet Israël Hamas erkennen als partner in het vredesproces. Hij vergeet dat Hamas tegen het Oslo-vredesproces was (en deze afwijzing met verschillende bloedige aanslagen kracht bijzette), waaruit de Palestijnse Autoriteit is voortgekomen. De reden hiervoor is dat Hamas Israël niet erkent en iedere concessie afwijst. Hoewel de 'pragmatische' tak van Hamas een langdurig staakt-het-vuren heeft aangeboden in ruil voor volledige terugtrekking van Israël uit de bezette gebieden en Oost-Jeruzalem, alsmede het toelaten van miljoenen vluchtelingen en hun nakomelingen, heeft Hamas geen afstand gedaan van haar doelstelling: het vestigen van een Islamitische staat met Sharia wetgeving in geheel historisch Palestina. Een paar citaten uit het Handvest van Hamas:
"Er is geen oplossing voor het Palestijnse probleem dan door Jihad." "Onderhandelingen en conferenties zijn tijdverspilling." "De Zionisten zaten achter de Franse Revolutie, de Communistische Revolutie, de Eerste Wereldoorlog en de Tweede Wereldoorlog, waarin ze enorme financiële winsten maakten." "Er is geen oorlog gaande in de wereld, waar zij niet de hand in hebben."
De Oslo Akkoorden verbieden de deelname van racistische partijen aan de verkiezingen voor de Palestijnse Autoriteit. Overigens zijn racistische partijen, zoals de extremistische Kach beweging, in Israël allang verboden. Toch meent Thomas van der Dunk dat Israël aan de onderhandelingstafel moet gaan zitten met een groepering die niet alleen probeert zoveel mogelijk onschuldige burgers te vermoorden, maar er ook een racistische en anti-Semitische ideologie op na houdt die niet onder doet voor die van de Nazi's. Hoe dit vrede dichterbij kan brengen, is mij een raadsel.

Dit artikel is eerder verschenen in GroenLinks Magazine maart 2005.

GroenLinks is selectief verontwaardigd over de Israëlische bezetting en het -geweld tegen de Palestijnen en roept op tot sancties tegen Israel. Het is echter veel constructiever óók de Palestijnen kritisch te benaderen. GroenLinks moet naar beide kanten “advocaat van de -duivel” spelen.

Pages: 1 2