Lang geleden, toen ik mijn eerste stapjes op deze wereld zette, waren er autoloze zondagen omdat het kabinet Den Uyl wapens naar Israël had gezonden voor de Yom Kippur oorlog in 1973, en de Arabische Liga dit afstrafte met een olieboycot. Veel mensen hadden 'ik sta achter Israël' stickers op hun auto. Een lid van het enkele jaren daarvoor opgerichte Palestina Komitee vertelde me dat hij in die tijd een spreekbeurt op school over de 'Palestijnse kwestie' hield en werd uitgefloten. Je moest toendertijd sterk in je schoenen staan om het voor de Palestijnen op te nemen, en voor Israël onplezierige feiten naar voren te brengen. Voor je het wist werd je in de hoek van het anti-Semitisme gezet, zat je moreel gezien aan de verkeerde kant. Let wel, dit was het sterkst in progressief Nederland. Het tij keerde in de jaren '80 vanwege de Libanon oorlog en later de eerste intifada. Israël veranderde van David in Goliath, van de onderdrukte die zich terecht en met succes verdedigde in een wrede onderdrukker. Velen waren teleurgesteld, voelden zich misschien zelfs verraden: de joden die zij al die tijd hadden gesteund bleken geen haar beter dan anderen, nu zij zelf de macht hadden. De tweede intifada en Israëls harde represailles deden de weegschaal definitief omslaan. De beelden in de media van tanks, checkpoints en daarna ook nog een betonnen muur riepen afschuw op, en compassie voor de onderdrukte Palestijnen. De pers nam veelal kritiekloos Palestijnse beschuldigingen over, ook als deze op zijn zachtst gezegd twijfelachtig waren, zoals de 'massaslachting' in Jenin en etnische zuiveringen. Door sommigen werden onfrisse vergelijkingen met de nazi's en joodse getto's gemaakt.

Je moet sterk in je schoenen staan om het tegenwoordig nog voor Israël te durven opnemen, en voor de Palestijnen ongemakkelijke feiten naar voren te brengen. Voor je het weet wordt je in de hoek van de Zionistische lobby gezet, en zit je moreel gezien aan de verkeerde kant. Voor sommige mensen lijkt het echter alsof de klok heeft stilgestaan. Zij voelen zich nog steeds pioniers die Israëls minder fraaie kanten aan de kaak durven stellen, maar door de machtige pro-Israël lobby onterecht worden zwartgemaakt en van anti-Semitisme beschuldigd. Zij doen het voorkomen alsof kritiek op Israël nog steeds moeilijk is, en Israël zich dingen kan permitteren waar andere landen niet mee kunnen wegkomen. Ondertussen is kritiek op Israël gemeengoed geworden, zowel in de pers als in de politiek. Dat niet iedereen daaruit dezelfde conclusies trekt, en niet iedereen alles gelooft wat door de Palestijnen en hun sympathisanten wordt beweerd, is eerder een teken dat er gelukkig nog een beetje wordt nagedacht dan dat Israël boven kritiek verheven is. Ik daag u bij deze uit: noem mij een (enigszins) democratisch land (buiten de VS) dat meer wordt bekritiseerd dan Israël, meer VN resoluties tegen zich heeft gekregen, vaker racistisch of fascistisch wordt genoemd, en waartegen allerhande boycotacties worden gevoerd.

Lees verder op Israël-Palestina Info

"Waarom richt je je pijlen toch altijd op mensen die het voor de Palestijnen opnemen?" wilde iemand onlangs weten. En passant werd mij verweten deel uit te maken van de 'Israël lobby', een woord dat negatieve associaties oproept met duistere achterkamertjes en luxe lunches waar belangrijke beslissingen worden genomen over onder andere uw en mijn belastinggeld. Volgens sommige mensen zijn de Zionisten bijzonder bedreven in dergelijke praktijken, zoals de joden dat vroeger al waren. Maar goed, een antwoord op bovenstaande vraag: omdat deze mensen (in ieder geval degenen die ik bekritiseer) de feiten verdraaien, en onder de mom van een 'rechtvaardige vrede' (Wie is daar niet voor?) slechts naar één kant van de zaak kijken, de geschiedenis met dit doel herschrijven, en onrecht doen aan de ca. 6 miljoen joden die in Israël leven en het recht hebben in een joodse staat te leven met veilige grenzen. Zij zijn het beu dat het bestaansrecht van hun staat continu ter discussie wordt gesteld, dat hun nationale beweging racistisch wordt genoemd, en dat zij alleen de schuld krijgen van het conflict. Het Europese koor van critici versterkt hun wantrouwen in de buitenwereld alleen maar. Terecht of niet, het is op zijn minst begrijpelijk dat joden Europeanen niet zonder meer vertrouwen waar het hun veiligheid betreft. De eenzijdige benadering van mensen als Dries van Agt en Gretta Duisenberg, en hun hatelijke taal, versterkt tegenstellingen in plaats van ze te overbruggen.

Lees verder op Israël-Palestina Info